ÇÜRÜMENİN KİTABI

*İçgüdüsel olarak putlara taptığımızdan, düşlerimizin ve çıkarlarımızın nesnelerini kayıtsız şartsız şeyler
haline getiririz. (sf 9)

*Bir inanç için acı çekmiş olandan daha tehlikeli bir varlık yoktur: En büyük zalimler kafası kesilmemiş
mazlumlar arasından çıkar. Acı, güç iştahını azaltmak şöyle dursun, onu azdırır; zihin de kendini bir
soytarının meclisinde bir kurbanınkinden daha rahat hisseder; onu, bir fikir için ölünen gösteriden daha
fazla tiksindiren hiçbir şey yoktur… (sf 12)

*Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar… (sf 12)

*Çöpçüsünden züppesine kadar herkes, cinaî cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi, mutluluk reçeteleri
dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat, bundan ötürü tahammül edilmez bir
hale gelir; insanın kendi hayatı daha da çekilmez olur: Başkalarının işlerine hiç karışmadığı zaman kişi
kendi işleri için o kadar endişe duyar ki, kendi “benliği”ni bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak
“benliği”ni yok sayar: Evrensel oyunun kurbanıyızdır… (sf 12)

*Farklı özüne itina gösteren ruh, kaçındığı şeyler tarafından her adımda tehdit edilir. (sf 16)

*Doyasıya yaşanan her saplantı kendi aşırılıklarıyla kendini ortadan kaldırır. (sf 19)

*Niçin Tanrı o kadar soluk, o kadar dermansız ve o kadar vasat bir çekiciliktedir? Niçin ilginçlik, tutarlılık
ve güncellikten yoksundur ve bize o kadar az benzer? Bundan daha az insanbiçimli ve bundan daha ucuz
bir biçimde uzak bir imge var mıdır? Bu kadar soluk parıltıları ve bu kadar sallantılı kuvvetleri nasıl
yansıtabilmişizdir O’na? Enerjilerimiz nereye akıp gitmiştir? Arzularımız nereye boşalmıştır? Hayat veren
küstahlık fazlamızı kim alıp götürmüştür peki? (sf 28)

*Hareketten ve rüyalarımdan istifa ediyorum. Nâmevcudiyet! Tek zaferim sen olacaksın… ‘Arzu’,
sözlüklerden ve ruhlardan hepten silinsin! Yarınların baş döndürücü şakası önünde geriliyorum. Ve bazı
ümitlerimi hala muhafaza etsem dahi, ümit etme melekemi hepten kaybettim. (sf 32)

*Günlerin azabı içinde ilerlememiz, bunların seyrini acılarımız dışında hiçbir şeyin
durduramamasındandır; ötekilerin acıları bize, izah edilebilir ya da aşılması mümkün görünür: Yeteri
kadar irade, cesaret ya da zihin açıklıkları olmadıkları için acı çektiklerine inanırız. Kendimizinki hariç her
acı, bize meşru ya da gülünçlük derecesinde anlaşılır görünür; böyle olmasa, duygularımızın değişkenliği
içinde sabit tek şey matem olurdu. Fakat sadece kendimizin matemini tutarız. Eğer etrafımızda sürünen
sonsuz sayıdaki can çekişmeyi, birer gizli ölüm olan bütün hayatları sevip anlayabilseydik, acı çeken varlık
sayısında kalp gerekirdi bize. Ve geçmiş üzüntülerimizin tamamını mevcudunda bulunduran, mucizevi bir
şekilde güncel hafızamız olsaydı, böyle bir yükün altında çökerdik. Hayat, ancak muhayyilemizin ve
hafızamızın zayıflıklarıyla mümkündür. (sf 34)

*Evreni adaletsizlik yönetir. (sf 47)

Emil Cioran