OBLOMOV

*Fakat günler geçti, yıllar geçti; yüzündeki tüyler sertleşti; gözleri iki donuk noktacığa dönüştü; saçları
dökülmeye başladı. Yaş otuza varmış, hala on yıl önce düşündüğü mesleğin eşiğinde duruyordu; hiçbir
yönde tek adım atmamıştı.
Hep hayata başlamaya hazırlanıyor, kafasında geleceğin planını çiziyor; fakat her yıl bu plandan bir şeyler
atıyordu. Ona göre hayat iki bölümdü: Bunların birinde iş ve sıkıntı vardı -ki Oblomov için bu iki
kelimenin anlamı birdi-, ötekinde ise sakin, rahat, sessiz günler, bu alanlardan önemli olanı, yani,
memurluk hayatı daha baştan ona pek kötü geldi. (sf 67-68)

*Oblomov böyle eve kapanıp ne yapıyordu? Okuyor mu, çalışıyor mu, yazı mı yazıyordu? Evet, eline bir
kitap, bir gazete geçerse okurdu. Önemli bir eser çıktığını duyunca da okumaya heveslenirdi; kitabı elde
etmeye çalışır, ondan bundan ister, çabuk getirirlerse okumaya koyulurdu. Konuyu şöyle böyle anladı mı,
zihni işlemeye başlardı; biraz daha gayret etse eseri kavrayabilirdi; ama sabrı tükenir, yatağa uzanır,
gözlerini tavana diker, öyle bakakalırdı. Kitap da yanında bitirilmemiş, anlaşılmamış dururdu. Çabuk
uyanan hevesi hemen geçiverirdi. (sf 73)

Gonçarov