PALYATİF TOPLUM

*Neoliberal mutluluk dispozitifi bizi ruhsal iç-gözleme zorlayarak mevcut iktidar ilişkileriyle ilgilenmekten
alıkoyar. Herkesin, toplumsal ilişkileri eleştirel bir gözle incelemek yerine, sadece ve sadece kendisiyle,
kendi ruhsal durumuyla ilgilenmesini sağlar. (sf 22)

*Gerçek mutluluk ancak kırılmış olarak mümkündür. Mutluluğu şeyleşmekten kurtaran bizzat acıdır. Ona
süreklilik kazandırır. Acıdır mutluluğu taşıyan. Acılı mutluluk bir oksimoron değildir. Her yoğunluk acı
vericidir. Tutku acı ve mutluluğu bir araya getirir. Derin mutluluğun içinde bir acı ânı vardır. Acı ve
mutluluk, Nietzsche’nin deyişiyle “ikiz kardeşlerdir, birlikte büyüyen […] ya da birlikte — güdük kalan”.
Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin
mutluluğa kapısını kapatmıştır. (sf 24)

*Günümüzde ölmek insanlara özellikle zor gelir, çünkü hayatı anlamlı bir şekilde bitirmek artık mümkün
değildir. Olmadık bir zamanda sona erer. Uygun zamanda ölemeyen, zamansız ölmek zorundadır. Yaşlı
olamadan yaşlanırız. (sf 27)

*Jünger acının ortadan kaldırılamayacağı fikrindedir. Acının ekonomisinden söz eder. Bastırıldığında gizli
bir köşede “görünmez bir sermaye” şeklinde “faiz üstüne faiz alarak birikir”. Hegel’in bahsetmiş olduğu
“aklın kurnazlığı”na atıfta bulunarak “acının kurnazlığını” gündeme getirir. Buna göre acı yapay engelleri
damla şeklinde aşarak hayata sızıp onu tamamen doldurur. (sf 38)

*Acı gerçekliktir. Gerçeklik etkisi gösterir. Gerçekliği her şeyden önce acı veren direnciyle algılarız. Palyatif
toplumun sürekli anestezisi dünyayı gerçeklikten arındırır. Dijitalleşme de direnci giderek azaltır, direnen
karşıdakini, karşıyı, karşı-cismi giderek yok eder. Süreduran “like / beğendim” bir körelmeye, gerçekliğin
ortadan kalkmasına yol açar. Dijitalleşme anestezi uygulamasıdır. (sf 43)

*Katlanılmaz acıların ödülüdür yazmak. “Gün ışığında” da yazılabilir ama Kafka yazmayı hayatını neredeyse
mahveden “karanlık güç”e borçludur. Ürküntü onu uykusundan ettiğinde yazdığını, yazma olmasa hayatın
“delilik”te sonlanacağını söyler. (sf 45)

*Ötekine karşı korunmasızlığı Elias Canetti “ruh çıplaklığı” olarak adlandırır. Beni yaralanabilir duruma
getiren odur. Ötekinin bende yol açtığı huzursuzluğun sorumlusu da odur. Ötekine kayıtsız kalmamı
imkansızlaştırır. (sf 64)

Byung-Chul Han